چایخانه ای دیگر

در پاسخ من میگفت مگر بوش میداند راه و رسم صحبت کردن را. ولی به این توجه نداشت که ایران در جایگاه آمریکا نیست، به این توجه نداشت که مردم ایران یکبار طعم جنگ و مشکلات اقتصادی را کشیده اند، اينکه نسل من با تجربه جنگ ديگر خسته ایم از اين بازيها، ما نميخواهيم دوباره شاهد باشيم که ساخت ساختمانی* در پلی تکنيک چيزی بيش از دوازده سال طول بکشد. ما خسته ايم از از دست دادن نيروهای مملکتمان در جنگ. ما به دنبال رفاه، رشد و بالندگی در آرامش هستيم.

به اين توجه نداشت که ايران منفورترين کشور دنياست و بوش که اينبار ميداند هزينه جنگ چقدر است چه حريه نابی در دسترس دارد که ديگر کشورها را عليه ايران بسيج کند.

* لازم به توضيح است که من از سال ۶۶ هر روز سر راه مدرسه از خيابان رشت رد ميشدم و فکر ميکردم اين ساختمان چرا هيچگاه ساخته نميشود تا اينکه در نهايت چند ماه پيش از فارق التحصيل شدنم از دانشگاه در سال ۷۷ اين ساختمان افتتاح شد.